Zwarte bes

De zwarte bes (Ribes nigrum) is een plant uit de ribesfamilie (Grossulariaceae). De zwarte bes komt ook in het wild voor op natte, voedselrijke grond in loofbossen en dan vooral in moerasbos. De kleur is zeer donkerpaars, bijna zwart. Juist die donkere kleur maakt het een supergezonde fruitsoort, want de kleurstof is ook een goede anti-oxidant. Anti-oxidanten neutraliseren agressieve zuurstof- en stikstofmoleculen (vrije radicalen). Zwarte bessen hebben een bijzonder hoog vitamine-C gehalte. Uit onderzoek is gebleken dat de zwarte bes de meest gezondste bes is.

De zwarte bes bloeit vroeg, van april tot mei, en is daardoor gevoelig voor nachtvorst. Dit is dan ook de reden dat voornamelijk in de kuststreek zwarte bessen worden geteeld. De zwarte bes is zelfbestuivend, maar kruisbestuiving geeft meer vruchten. Zwarte bessen worden door middel van stekken vegetatief vermeerderd. De bladeren van de zwarte bes verspreiden een sterke aromatische geur.

Teelt van zwarte bessen in Nederland:
De soort wordt in Nederland op beperkte schaal geteeld voor de verwerkende industrie. Vandaag de dag worden de bessen machinaal geoogst en verwerkt tot sap. De oogsttijd is afhankelijk van het ras en loopt van begin juli tot half augustus. Belangrijk zijn een goede sapkleur, een hoog vitamine C-gehalte en een aroma dat wordt aangeduid als cassis.

Voedingswaarde:

Zwarte bessen hebben een tamelijk hard vel en worden daarom vooral verwerkt in sauzen en tot sap. Van deze bessen kan men zelf heerlijke bessengelei maken. Zwarte bessen doen het ook goed als taartvulling. Ook in sap, siroop, wijn en likeur, en in chutney, azijn, mosterd, gebak, ijs, desserts en bonbons kunnen zwarte bessen prima worden verwerkt. In Rusland wordt wodka gezoet met de bladeren van zwarte bessen. In Engeland wordt de bes in de cider gebruikt. Zwarte bessen worden ook gebruikt bij het koken in sauzen en vleesgerechten.

Dessert met zwarte bessen

Comments are closed.